چرا گردشگران خارجی از آمدن به ابیانه پشیمان میشوند؟ / تورها مسافران خود را بهجای ابیانه به کاشان میبرند!
![چرا گردشگران خارجی از آمدن به ابیانه پشیمان میشوند؟ / تورها مسافران خود را بهجای ابیانه به کاشان میبرند!](https://cdn.ilna.ir/thumbnail/GuLP9HHSeL3F/YdHYY4gWkVxziNocTLLHoQVar3TrxmvO0e6SENMutiBXz7JNO2nT2KLgCR9h7O_-yMtFV2AKWHv4l_4LeI27Qq4xQIoDjB_gIQDHEiqNepRBeBVXNnV0pvUDoGLx2gnk7otfNPZWXfo,/1_524819444.jpg)
عوارض ورود به ابیانه برای هر گردشگر خارجی درحالی به ۱۵۰ هزار تومان افزایش پیدا کرده است که گردشگران خارجی و داخلی تمایلی ندارند به این روستا وارد شوند! آژانسهای گردشگری نیز مسافران خود را به جای ابیانه به کاشان میفرستند!
به گزارش خبرنگار ایلنا، مسئولان شورای روستای تاریخی ابیانه از سال ۱۳۹۲ درحالی برای ورود خودروی گردشگران به داخل روستا ۵ تا ۱۵ هزار تومان عوارض تعیین کردند که درحالحاضر این مبلغ در سال جاری دیگر به صورت هر خودرو محاسبه نمیشود و برای هر گردشگر خارجی ۱۵۰ هزار تومان عوارض ورود به ابیانه تعیین شده است.
مسئولان شورای روستای تاریخی ابیانه وقتی عوارض ورود به ابیانه را در سال ۱۳۹۲ تصویب کردند که رئیس شورای این روستا در مصاحبه با رسانهها علت این اقدام را اختصاص ندادن اعتبار عنوان کردند. او گفته بود: اگر میراث فرهنگی را قانع کنید که به ما پول بدهد ما هم از گردشگران عوارض نمیگیریم منتها موضوع این است که میراث فرهنگی هیچ وقت پول ندارد!
حالا با گذشت ده سال از این ماجرا، صدای سرمایهگذاران و هتلداران ابیانه از عوارض ورود به ابیانه درآمده است. شاهپوری مدیر یکی از هتلهای ابیانه با انتقاد به افزایش عوارض ورود به ابیانه به خبرنگار ایلنا گفت: درحالحاضر عوارض ورود به ابیانه برای گردشگر خارجی ۱۵۰ هزار تومان تعیین شده است، عوارضی که سبب شده گردشگری ابیانه کاملا تعطیل شود.
او گفت: درست است که ریالِ ایران برای گردشگران خارجی مبلغی محسوب نمیشود اما گردشگری که به ایران میآید عوارض ورود به این کشور را در فرودگاه پرداخت کرده است و دلیلی ندارد وارد هر شهری که میشود ورودی پرداخت کند.
شاهپوری معتقد است: از سال ۹۲ ورودی برای ابیانه در نظر گرفته شد که در مرحله اول ۵۰۰ تومان بود بعد کم کم افزایش پیدا کرد و امسال برای هر گردشگر به ۱۵۰ هزار تومان رسید موضوعی که باعث شده تورهای گردشگری از آمدن به ابیانه صرفنظر کنند. زمانی هم که اعتراض میکنیم، میگویند که قانون مجلس است که برای توسعه زیرساختهای روستاهای هدف گردشگری و جهانی در نظر گرفته شده است.
این هتلدار که معتقد است با نبود گردشگر داخلی و خارجی؛ هتلی که در ابیانه در زمینی با وسعت ۵ هزارمتر ساخته است به ورشکستگی رسیده است، ادامه داد: در ابیانه دو هتل بیشتر وجود ندارد که هر دو هتل در نبود گردشگر به تعطیلی رسیدهاند و عذر پرسنل را خواستهایم چراکه گردشگر داخلی توان آمدن به هتل را ندارد و بیشتر در خانههای غیرمجاز روستای با یک سوم مبلغ هتل اقامت میگیرد و گردشگران خارجی که به صورت محدود وجود دارند نیز ترجیح میدهند به کاشان بروند و هر خودرویی که ورودیه آن به ۳ و ۴ میلیون تومان میرسد از آمدن به ابیانه صرفنظر کنند.
این هتلدار گفت: عوارض ورود به ابیانه یا باید کمتر بوده و یا اینکه بهصورت خودرویی دریافت شود. این عوارض درحالی از گردشگران خارجی اخذ میشود که ابیانه که قرار است در فهرست ۸ روستای جهانی قرار گیرد و با این وجود از داشتن یک بروشور انگلیسی - فارسی، تابلوی راهنما، سرویس بهداشتی عمومی قابل استفاده و حتی موزه محروم است.
وی افزود: وقتی با آژانسهای گردشگری تماس میگیریم که چرا به ابیانه گردشگر نمیفرستید، میگویند، چرا باید گردشگر خارجی نفری ۱۵۰ هزار تومان عوارض ورود به ابیانه پرداخت کند درحالی که درِ سرویس بهداشتی ابیانه و موزه آن به دلیل نداشتن نیرو همیشه بسته است و اجازه استفاده از سرویس بهداشتی به گردشگر داده نمیشود.
او میگوید: هر زمان که به ابیانه سفر کنید امکان ندارد در موزه را باز ببینید این درحالی است که ده سال است که اجازه استفاده از پارکینگ داده نمیشود و میگویند پارکینگ نداریم. خیلی طبیعی است که گردشگرخارجی و تورهای گردشگری از آمدن به ابیانه روی برگردانند. بارها تورها اعلام کردهاند ما حاضریم برویم کاشان اما چند میلیون پول عوارض به ابیانه ندهیم زیرا حتی یک سرویس بهداشتی ندارد.
او ادامه داد: متاسفانه وقتی خواستند پرونده روستای تاریخی ابیانه را برای ثبت جهانی روستاهای گردشگری آماده کنند برای تهیه مستند خود به ابیانه آمدند و گفتند که مغازهها را باز کنید و از وضعیت ابیانه تمجید کنید وقتی کارشان تمام شد ابیانه را با تمامی مشکلات موجود تنها گذاشتند و رفتند. با شرایط موجود طبیعی است که هیچ سرمایهگذاری دیگر در این روستاها سرمایهگذاری نکند چراکه هماکنون هتل با تمام امکانات و خدمات در ابیانهای وجود دارد که نه تنها یک گردشگر ندارد بلکه فاقد زیرساختهای اساسی است.